საქართველოს პროსოპოგრაფია

ფაქტები

რეგისტრირებული ფაქტები92302

1923

ტიპი: თანამდებობა

1923 წელს გიორგი ლეონიძე მუშაობდა ჟურნალ „დროშის“ რედაქციის გამგედ, რომლის დაარსების ინიციატორიც თავად იყო, ჟურნალის სახელიც მას ეკუთვნის. შემდეგ მუშაობდა ჟურნალ „გრდემლში“ ფაქტიურ რედაქტორად. ამის შემდეგ იყო პასუხისმგებელი რედაქტორის მოადგილე ჟურნალში „საქართველოს ეკონომისტი“.

1931

ტიპი: ღონისძიება

1931 წელს გიორგი ლეონიძემ განცხადება შეიტანა თბილისის საბჭოში, რომელშიც ითხოვდა „მთაწმინდის მწერალთა მუზეუმის“ მოწყობას. ამ საქმის ორგანიზაცია სწორედ მას დაავალეს.

1938

ტიპი: ავტორობა

გიორგი ლეონიძის ლექსების პირველი კრებული გამოვიდა 1938 წელს გამომცემლობა „ფედერაციაში“.

1939

ტიპი: ავტორობა

1939 წელს გამოიცა გიორგი ლეონიძის ლექსების კრებული „სტალინი“.

1942

ტიპი: ავტორობა

1942 წელს გამოიცა გიორგი ლეონიძის ლექსთა დიდი კრებული.

1943

ტიპი: ავტორობა

1942 წელს დაიბეჭდა გიორგი ლეონიძის ლექსები სამამულო ომზე „სამშობლოსათვის, სტალინისათვის“.

1944

ტიპი: ავტორობა

1944 წელს დაიბეჭდა გიორგი ლეონიძის მცირე ლექსთა კრებული.

1946

ტიპი: ავტორობა

1946 წელს გამოიცა გიორგი ლეონიძის ლექსთა კრებული „ქართლის ბაღი“.

1947

ტიპი: ავტორობა

1947 წელს გამოვიდა გიორგი ლეონიძის ერთტომეული, რომელშიც შეტანილია ლექსები და პოემები.

1926

ტიპი: ავტორობა

გიორგი ლეონიძის 1926-1947 წლებში შექმნილი ლექსები თარგმნილია რუსულად.

1938

ტიპი: ავტორობა

გიორგი ლეონიძის ლექსების პირველი წიგნი რუსულ ენაზე დაიბეჭდა 1938 წელს.

1936

ტიპი: თანამდებობა

1936 წელს გიორგი ლეონიძე იყო საქართველოს რესპუბლიკის დელეგატი საბჭოების სრულიად საკავშირო მე-8 ყრილობაზე.

1912

ტიპი: ავტორობა

1912 წლიდან გიორგი ლეონიძე პრესაში აქვეყნებდა კომპილიაციური ხასიათის ისტორიულ-არქეოლოგიურ წერილებს.

1924

ტიპი: ავტორობა

1924-1928 წლებში გიორგი ლეონიძე ჟურნალ „მნათობში“ ბეჭდავდა მონოგრაფიას „ივანე მაჩაბელი“.

1928

ტიპი: ავტორობა

1928 წელს გამოქვეყნდა გიორგი ლეონიძის კაპიტალური ნაშრომი „სულხან-საბა ორბელიანი“ და „სიბრძნე-სიცრუისა“.

1931

ტიპი: ავტორობა

1931 წელს გიორგი ლეონიძემ დაბეჭდა „მგოსანი საათნავა“ ახალი ქართული წყაროების მიხედვით.

1929

ტიპი: ავტორობა

1929 წელს გიორგი ლეონიძე გაემგზავრა პეტერბურგში, სადაც მუშაობდა „შაჰნავაზის“ უნიკალურ ხელნაწერზე, რომელიც გამოსცა 1934 წელს.

1938

ტიპი: ავტორობა

1938 წელს გიორგი ლეონიძემ ვრცელი გამოკვლევითა და ლექსიკონით გამოსცა იოსებ თბილელის მე-17 საუკუნის ისტორიული პოემა „დიდ-მოურავიანი“.

1946

ტიპი: ორგანიზაცია

1946 წელს ლიტერატურული და სამეცნიერო შრომისთვის გიორგი ლეონიძე საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ნამდვილ წევრად აირჩიეს.

1939

ტიპი: თანამდებობა

1939 წლიდან გიორგი ლეონიძე რედაქტორობდა ლიტერატურული მუზეუმის ორგანოს „ლიტერატურული მატიანე“.

1931

ტიპი: თანამდებობა

1931-1932 წლებში გიორგი ლეონიძე ხელმძღვანელობდა სტალინის სახელობის ორთქლმავალთა სარემონტო ქარხნის სალიტერატურო წრეს.

1931

ტიპი: ღონისძიება

1931-1933 წლებში პირველმა გიორგი ლეონიძემ შეკრიბა ცნობები ნიკო ფიროსმანაშვილის შესახებ. დაწერა მისი ბიოგრაფია, თბილისსა და რაიონებში ფიროსმანის 20-მდე სურათი შეკრიბა და მეტეხის მუზეუმს გადასცა.

1940

ტიპი: თანამდებობა

1940 წელს გიორგი ლეონიძე აირჩიეს თბილისის საბჭოს დეპუტატად.

1945

ტიპი: თანამდებობა

1945 წლიდან გიორგი ლეონიძე იყო საკავშირო კომუნისტური პარტიის წევრი.

1897

ტიპი: ღონისძიება

1897 წლის 8 აპრილს თევდორე ჟორდანია გაემგზავრა საჩხერეში, რათა ჯრუჭის მონასტერში დაცული ძველი ხელნაწერები და საეკლესიო ნივთები აღეწერა.