საქართველოს პროსოპოგრაფია

ფაქტები

რეგისტრირებული ფაქტები19697

ფილტრი:
ფაქტის ტიპი ავტორობა

1897

ტიპი: ავტორობა

1897 წლის 15 აგვისტოს გაზეთ „კავკაზში“ გამოქვეყნდა ივანე ზურაბიშვილის მიერ რუსულად თარგმნილი ილია ჭავჭავაძის მოთხრობის „გლახის ნაამბობი“ ნაწყვეტი.

1897

ტიპი: ავტორობა

1897 წლის 5 ოქტომბრის გაზეთ „ცნობის ფურცლის“ მიხედვით, რუსმა მხატვარმა ალექსი ეისნერმა ილია ჭავჭავაძის პორტრეტი დახატა.

1897

ტიპი: ავტორობა

1897 წლის 21 თებერვალს გაზეთ „ნოვოე ობოზრენიეში“ დაიბეჭდა გრიგოლ ვოლსკის მიერ რუსულ ენაზე თარგმნილი ილია ჭავჭავაძის მოთხრობის „კაცია – ადამიანი?!“ ნაწყვეტი.

1897

ტიპი: ავტორობა

1897 წლის 25 თებერვალს გაზეთ „ნოვოე ობოზრენიეში“ დაიბეჭდა გრიგოლ ვოლსკის მიერ რუსულ ენაზე თარგმნილი ილია ჭავჭავაძის მოთხრობის „კაცია – ადამიანი?!“ მეორე ნაწყვეტი.

1897

ტიპი: ავტორობა

1897 წლის 12 იანვარს გაზეთ „ნოვოე ობოზრენიეში“ დაიბეჭდა ილია ჭავჭავაძის ლექსის „მას აქეთ, რაკი შენდამი ვცან მე სიყვარული“ ივანე თხორჟევსკისეული თარგმანი.

1897

ტიპი: ავტორობა

1897 წლის 15 იანვარს გაზეთ „კავკაზში“ დაიბეჭდა ილია ჭავჭავაძის ლექსის „მწუხარება“ ვასილი ველიჩკოსეული თარგმანი.

1896

ტიპი: ავტორობა

1896 წლის 14 ივლისს ვასილი ველიჩკომ ილია ჭავჭავაძეს მისწერა, რომ ვერ ახერხებდა მისი სახელობის დღეზე საგურამოში ჩასვლას და ლექსი გაუგზავნა.

1897

ტიპი: ავტორობა

1897 წლის 2 თებერვალს გაზეთ „კავკაზში“ დაიბეჭდა ილია ჭავჭავაძის ლექსის „ჩემო კალამო, ჩემო კარგო...“ ვლადიმერ ლებედევისეული თარგმანი.

1897

ტიპი: ავტორობა

1897 წლის 30 ივლისს გაზეთ „ცნობის ფურცელში“ გამოქვეყნდა მიხეილ ჩოდრიშვილის გამოხმაურება მიხეილ ნასიძის ინიციატივაზე ილია ჭავჭავაძის სახელობის ცენტრალური დეპოს დაარსების შესახებ.

1918

ტიპი: ავტორობა

1918 წლის 10 ოქტომბრის გაზეთში „Грузия“ დაიბეჭდა ე. სულთანოვის „საღამო გოლოვინის პროსპექტზე“.

1918

ტიპი: ავტორობა

1918 წლის 10 ოქტომბრის გაზეთში „Грузия“ დაიბეჭდა ე. სულთანოვის „საღამო გოლოვინის პროსპექტზე“. პირველ სცენაში სულთანოვი აღწერდა ქუჩაში მიმავალ ურიკას, რომელსაც ხშირად აჩერებდნენ გამვლელები. მიახლოებისას სულთანოვს ურიკაზე საწყალი მაწანწალის დაკრუნჩხული გვამი დაუნახავს. მის კითხვაზე, თუ ვინ იყო ეს უბედური, მედროგეს უპასუხნია, რომ მისთვის უცნობი მაწანწალა სულ ახლახან შიმშილისგან ქუჩაზე დაცემულა და გარდაცვლილა.

1918

ტიპი: ავტორობა

1918 წლის 10 ოქტომბრის გაზეთში „Грузия“ დაიბეჭდა ე. სულთანოვის „საღამო გოლოვინის პროსპექტზე“. მეორე სცენაში კადეტების კორპუსთან სულთანოვი გადაეყარა ტროტუარის გასწვრივ გაშოტილ მაწანწალას გაფარჩხული ხელებითა და დაღებული პირით. სულთანოვი აღუშფოთებია გამვლელთა გულგრილობას. არც კი არჩევდნენ ძაღლი იწვა მათ წინ თუ ადამიანი. მაწანწალა მკვდარი იყო. სულ ახლოს კი ძვირიან რესტორნებსა და ხმაურიან კაფეებში, საიდანაც მხიარული მუსიკის ჰანგები მოისმოდა, თავის გაუმაძღარ სტომაქს ივსებდა მოზეიმე საზოგადოება.

1918

ტიპი: ავტორობა

1918 წლის 10 ოქტომბრის გაზეთში „Грузия“ დაიბეჭდა ე. სულთანოვის „საღამო გოლოვინის პროსპექტზე“. სულთანოვი შეუძრავს წინა საღამოს გოლოვინის პროსპეტზე შიმშილისგან დახოცილი მოქალაქეების ნახვას. იგი მკითხველს საყვედურობს გულგრილობასა და პასიურობას. თვითონ კი არ შეეძლო გაჩუმება, ამ „მომხიბლავი“ სცენების სხვებისთვის გაზიარების მოთხოვნილება ჰქონდა.

1918

ტიპი: ავტორობა

1918 წლის 10 ოქტომბრის გაზეთში „Грузия“ დაიბეჭდა ქართული ენის კურსების გამგის, დიმიტრი დუმბაძის განცხადება. ექვსთვიან კურსზე სწავლების საფასური 300 რუბლი იყო.

1918

ტიპი: ავტორობა

1918 წლის 10 ოქტომბრის გაზეთში „Грузия“ დაიბეჭდა ქართული ენის კურსების გამგის, დიმიტრი დუმბაძის განცხადება. განცხადების თანახმად, ქართული ენის კურსები სახალხო განათლების სამინისტროს ექვემდებარებოდა.

1918

ტიპი: ავტორობა

1918 წლის 10 ოქტომბრის გაზეთში „Грузия“ დაიბეჭდა ქართული ენის კურსების გამგის დიმიტრი დუმბაძის განცხადება. განცხადების თანახმად, კურსების მიზანი იყო ორივე სქესის ქართველებისა და არაქართველებისთვის, ვინც ვერ ფლობდა ქართულს, სახელმწიფო ენის განხრით იმხელა ცოდნის მიწოდება, რომ შემდგომში მათ შეძლებოდათ სამთავრობო და საზოგადოებრივ დაწესებულებებში თანამდებობების დაკავება.

1918

ტიპი: ავტორობა

1918 წლის 10 ოქტომბრის გაზეთში „Грузия“ დაიბეჭდა ქართული ენის კურსების გამგე დიმიტრი დუმბაძის განცხადება, რომელშიც ნათქვამია, რომ კურსებზე ჩაწერა შეიძლებოდა 10-დან 2 საათამდე ვაჟთა პირველი გიმნაზიის შენობაში (როზენის ქუჩაზე). კურსების პროგრამაში შედიოდა: კითხვა და მართლწერა, სასაუბრო ენა, გრამატიკა, საქართველოს ისტორია, ლიტერატურა და გეოგრაფია.

1903

ტიპი: ავტორობა

1903 წლის 13 მარტს გაზეთ „ნოვოე ობოზრენიეში“ გამოქვეყნდა ალექსანდრე ხატისოვის სტატია ილია ჭავჭავაძის ნარკვევზე „სომეხთა მეცნიერნი და ქვათა ღაღადი“.

1903

ტიპი: ავტორობა

1903 წლის 24 თებერვალს გიორგი ორბელიანმა ილია ჭავჭავაძეს დეპეშით შეატყობინა, რომ სასწავლებლის მოწყობის საკითხთან დაკავშირებით პრინცი ალექსანდრე ოლდენბურგი გაგრაში იწვევდა.

1918

ტიპი: ავტორობა

1918 წლის 14 სექტემბრის გაზეთიდან „Грузия“ ირკვევა, რომ ტატიანა შჩეპკინ-კუპერნიკს დაუწერია ეტიუდი „მარადისობა წამიერად“.

1918

ტიპი: ავტორობა

1918 წლის 14 სექტემბრის გაზეთში „Грузия“ დაიბეჭდა საშა ჩორნის ფელეტონი იმ დროს გავრცელებული ისპანკის ეპიდემიის შესახებ.

1918

ტიპი: ავტორობა

1918 წლის 14 სექტემბრის გაზეთში „Грузия“ დაიბეჭდა საშა ჩორნის ფელეტონი, რომელიც ეძღვნებოდა იმ დროს გავრცელებულ ისპანკას ეპიდემიას. ფელეტონი წარმოადგენდა ეპიდემიით დაავადებულის დღიურს, სადაც მოთხრობილი იყო ისტორია კაცისა, რომელმაც თითქოსდა თავის მიერ შექმნილი ახალი კონსტრუქციის უსწრაფესი თვითმფრინავით გადაუფრინა ომში გახვეულ ევროპას და ესპანეთში დაეშვა. იქ კი მშვენიერი ესპანელი მანდილოსანი გაუცნია და თავის სამშობლოში წამოუყვანია. დღიურის ავტორი არ ეთანხმებოდა გრიგოლ რობაქიძეს, რომელიც თურმე წარმოდგენას ესპანელი მანდილოსნების სილამაზის შესახებ გაუგებრობად მიიჩნევდა. თუმცა მშვენიერ ქალს ისეთი ჯოჯოხეთი მოუწყვია კაცისთვის, რომ იგი, მძიმედ დაავადებული, იძულებული გამხდარა რობაქიძის მისთვის აქამდე მიუღებელი თვალსაზრისი გაეზიარებინა.

1918

ტიპი: ავტორობა

1918 წლის 14 სექტემბრის გაზეთში „Грузия“ დაბეჭდილი საშა ჩორნის ფელეტონიდან ირკვევა, რომ გრიგოლ რობაქიძე ესპანელი მანდილოსნების სილამაზეს არ აღიარებდა და ამ ფართოდ გავრცელებულ თვალსაზრისს გაუგებრობად მიიჩნევდა.

1918

ტიპი: ავტორობა

1918 წლის 7 სექტემბრის გაზეთიდან „Грузия“ ირკვევა, რომ გაზეთში „მშაკ“ გამოქვეყნდა მწერალ ალექსანდრე შირვან-ზადეს სტატია მისი თანადროული თბილისის იერ-სახის შესახებ.

1918

ტიპი: ავტორობა

1918 წლის 7 სექტემბრის გაზეთიდან „Грузия“ ირკვევა, რომ გაზეთში „მშაკ“ გამოქვეყნდა მწერალ ალექსანდრე შირვან-ზადეს სტატია, რომელიც მისი თანადროული თბილისის იერ-სახეს ეხებოდა. შირვანზადეს აზრით, ქალაქი ხმაურიან ცენტრად იქცა, ოღონდ არა უნივერსიტეტების, მუზეუმების, თეატრების, ლიტერატურული, პოლიტიკური თუ მხატვრული წრეების სიმრავლის გამო, არამედ რესტორნების, საჩაიების, კინემატოგრაფის, ყველანაირი კაბარეების, ღვინის სარდაფებისა და სხვა ფუფუნებისა და ფულის ფლანგვისთვის შექმნილი გასართობი დაწესებულებების მოზღვავების ხარჯზე.